De zwarte rapunzel

En hoe vaak al ben ik niet verder gekomen dan één enkel vel papier?

Een vraag die zich onmiddellijk daarop aandient is: waarom ben ik dan zo vaak niet verder gekomen dan die ene bladzijde? Ik denk dat ik het antwoord daarop zo ongeveer wel weet. Het is overigens op zich niet zo erg dat ik de ene zelfde avond, na één vel vol te hebben geschreven, ophoud. Als ik dan maar in staat zou zijn het schrijven de volgende of één volgende avond voort te zetten.

En dat is juist het grote probleem, dat lukt gewoon zelden.

Of ik heb er geen zin in, of het geschrevene van de vorige avond inspireert me niet of erger, ik vind het vreselijk. Natuurlijk ontbreekt het me gewoon aan zelfdiscipline, al dient gezegd dat niet elk begin zich leent voor voortzetting. Misschien kom ik ooit nog zo ver dat ik echt doorga, dat er een stuk taal ontstaat van wel twee- of driehonderd bladzijden. Maar als ik eenmaal zo ver ben, sta ik voor weer andere problemen. Hoe geef ik het structuur, hoe bouw ik het op. Is het in zichzelf kloppend, waar.

Ik kan reeds al zeggen dat me dat zeer zal heugen. Al knijp ik mijn tenen bij elkaar als ik bedenk hoe de kritiek zich op mijn roman zal storten, als hyena’s op een zieke gnoe.

Oké. Zeg dat die kritiek, althans die van de meest begaafde recensenten, voor het overgrote deel gunstig zal zijn. Wat dan? Koop ik meteen een andere auto of wacht ik nog even? Zal ik van verwaandheid alleen nog maar Frans spreken? Zullen mijn vrouw en zoon mij verlaten omdat ik beroemder aan het worden ben dan zij?

Zal er dan nog aids zijn of mensen die het niet hebben?