Nostalgoscoop

Soms ben ik zo zwaar van tijdmet ogen loom de slaap nabijdat door de venstersin mijn hoofdpersonen binnendringen,ooit tastbaarder nog dan jij.

Mijn angst graait naareen leuning van de rede,maar ik ben de rand voorbijen glijd af in wit vergeten,nooit zo aanraakbaar meer als jij.